Co zostaje, kiedy gasną światła Motoareny? Felieton Przemysława Termińskiego

Sezon żużlowy ma swój bardzo charakterystyczny rytm. W dniu meczu Toruń żyje trochę inaczej. Więcej samochodów na ulicach, więcej ludzi w restauracjach, zajęte miejsca w hotelach, kibice w klubowych barwach i Motoarena, która na kilka godzin staje się jednym z najważniejszych punktów miasta.

Potem kończy się ostatni bieg. Gasną światła, pustoszeją trybuny i można odnieść wrażenie, że wszystko wraca do normy.
Tylko czy rzeczywiście?

Sport oceniamy przez tabelę. Liczymy punkty, zwycięstwa. Ale z perspektywy miasta warto spojrzeć szerzej. Duży sport jest również częścią lokalnej gospodarki.

Klub staje się częścią miejsca, z którego pochodzi. Buduje wspomnienia, przywiązanie i poczucie wspólnoty. Łączy ludzi, którzy na co dzień mogą nie mieć ze sobą nic wspólnego. Kolejne pokolenia pamiętają innych zawodników i inne mecze, ale spotykają się na tym samym stadionie i przeżywają podobne emocje.

Jest też druga strona. Sport buduje rozpoznawalność miasta daleko poza jego granicami. Toruń ma swoją historię, zabytki i kulturę, ale ma również żużel. Motoarena przez lata stała się miejscem jednoznacznie kojarzonym z miastem. Tego rodzaju marki nie tworzy się jedną kampanią reklamową. Powstają latami.

Wartości sportu nie sposób mierzyć wyłącznie bilansem kosztów i przychodów. Oczywiście tam, gdzie angażowane są publiczne pieniądze, musi pojawić się odpowiedzialność i ekonomiczny rachunek. Są jednak wartości, których znaczenia nie odda żadna kolumna w arkuszu.
Miasto nie jest przecież jedynie przestrzenią, którą administrujemy, ani budżetem, który trzeba zbilansować. Tworzą je również emocje, wspólne doświadczenia i symbole, wokół których przez lata buduje się poczucie przynależności. To one sprawiają, że miasto przestaje być tylko miejscem zamieszkania, a zaczyna być miejscem, z którym naprawdę się utożsamiamy.

Sezon się kończy. Punkty przestają mieć znaczenie, za kilka miesięcy zaczniemy liczyć je od zera.

To, co sport przez lata buduje wokół siebie, nie znika jednak wraz z ostatnim biegiem.

I być może właśnie to jest jego największą wartością.